PEKİ SONRA?
“Bunları biliyor ve yapıyorsanız, ne mutlu size.”
Yuhanna 13:17
Bağlama halatlarını kesmezsen, Tanrı onları bir fırtınayla koparmak ve seni açığa göndermek zorunda kalacaktır. Her şeyini Tanrı’ya dayayarak denize açıl, O’nun amacının kabarıp yükselen büyük akıntısına açıl, gözlerin açılacaktır. İsa’ya iman ediyorsan, bütün zamanını liman ağzındaki sığlığın hemen içindeki durgun sularda, sevinç dolu, ama hep bağlı olarak geçirmemelisin; liman ağzındaki sığlığı aşıp Tanrı’nın engin derinliklerine açılmalı ve kendin için bilmeye, ruhsal ayırt edişe sahip olmaya başlamalısın.
Yapman gereken bir şeyi bildiğinde, onu yaparsan, hemen daha fazlasını bilirsin. Ruhsal olarak hantallaştığın yeri yeniden incele, bunun, yapman gerektiğini bildiğin bir şeyin bulunduğu ama hemen yapmanı gerektiren bir çağrı görünmediği için onu yapmadığın bir noktaya uzandığını göreceksin, şimdi ise algın yok, ayırt edişin yok; kriz anında ruhsal olarak kendine hâkim olmak yerine dağınıksın. Bilmekte ilerlemeyi reddetmek tehlikelidir.
İtaatin sahtesi kendini feda etmek için fırsatlar oluşturduğun bir zihin hâlidir; coşkuyu ayırt ediş sanırsın. Kendini feda etmek, Romalılar 12:1-2’de belirtilen ruhsal yazgını yerine getirmekten daha kolaydır. Tanrı’nın isteğini ayırt ederek Tanrı’nın senin yaşamındaki amacını yerine getirmek büyük özveri eylemleri gerçekleştirmekten çok daha iyidir. "İtaat etmek kurbandan daha iyidir." Tanrı daha önce hiç olmadığın bir şey olmanı isterken bir zamanlar ne olduğuna geri dönmekten[1] sakın. "Bir kimse yapmaya razı olursa . . . bilecektir."