SENİ SARIP SARMALAYAN NEDİR?

Seni sarıp sarmalayan nedir? Şöyle diyeceksin — Hiçbir şey, ama hepimizi bir şey sarıp sarmalar, genellikle kendimiz, ya da, Hristiyansak, kendi deneyimimiz. Mezmur yazarı Tanrı’nın bizi sarıp sarmalaması gerektiğini söyler. Yaşamımızın kalıcı bilinci O’nu düşünmek değil, Tanrı’nın Kendisi olmalıdır. İçimizle dışımızla tüm yaşamımız Tanrı’nın varlığıyla bütünüyle sarılıp sarmalanmalıdır. Bir çocuğun bilinci annesiyle öylesine doludur ki çocuk bilinçli olarak annesini düşünmese bile, felaket baş gösterdiğinde, kalıcı ilişki anneyle olan ilişkidir. Öyleyse Tanrı’da yaşayıp hareket etmeli ve var olmalı, her şeye Tanrı’yla ilişkisi içinde bakmalıyız, çünkü Tanrı’ya dair kalıcı bilinç her an kendini öne iter.

Tanrı bizi sarıp sarmalıyorsa, başka hiçbir şey, hiçbir kaygı, hiçbir sıkıntı, hiçbir endişe içeri giremez. Rabbimizin kaygılanma günahını neden böylesine vurguladığını şimdi görüyoruz. Tanrı her yanımızdayken nasıl böylesine bütünüyle imansız olmaya cüret edebiliriz? Tanrı tarafından sarılıp sarmalanmak düşmanın bütün saldırılarına karşı etkili bir barikata sahip olmaktır.

"Canı esenlik içinde yaşayacak." Sıkıntının, yanlış anlaşılmanın, iftiranın ortasında, bütün bunların içinde, yaşamımız Mesih’le birlikte Tanrı’da saklıysa, O bizi esenlik içinde tutacaktır. Tanrı’nın bu kalıcı yoldaşlığının harika açınlamasından kendimizi yoksun bırakırız. "Tanrı sığınağımızdır" — bu sığınağın içinden hiçbir şey geçemez.