HAZ DÜŞKÜNLÜĞÜNE KARŞI UYARI

Hristiyan işçiler olarak, dünyasallık tuzağımız değildir, günah tuzağımız değildir, ama ruhsal haz düşkünlüğü tuzağımızdır, yani: içinde yaşadığımız dinsel çağın kalıbını ve damgasını almak, ruhsal başarıya cilve yapmak. Tanrı’nın onayından başka hiçbir şeye asla kur yapma, "ordugâhın dışına çık, O’nun uğradığı aşağılanmaya katlan." İsa öğrencilere başarılı hizmete sevinmemelerini söyledi, yine de çoğumuzun sevindiği tek şey bu gibi görünüyor. Ticari bir bakış açımız var — bunca can kurtuldu ve kutsal kılındı, Tanrı’ya şükür, artık her şey yolunda. İşimiz Tanrı’nın lütfunun temeli attığı yerde başlar; canları kurtarmak değil, onları öğrenci olarak yetiştirmekle yükümlüyüz. Kurtuluş ve kutsal kılınma Tanrı’nın egemen lütfunun işidir; O’nun öğrencileri olarak bizim işimiz yaşamları bütünüyle Tanrı’ya teslim oluncaya dek öğrenci olarak yetiştirmektir. Bütünüyle Tanrı’ya adanmış tek bir yaşam Tanrı için yalnızca O’nun Ruhu tarafından uyandırılmış yüz yaşamdan daha değerlidir. Tanrı’nın işçileri olarak ruhsal bakımdan kendi türümüzü yeniden üretmeliyiz, bu da işçiler olarak Tanrı’nın bize ilişkin tanıklığı olacaktır. Tanrı lütfuyla bizi bir yaşam ölçütüne getirir, bu ölçütü başkalarında yeniden üretmekten biz sorumluyuz.

İşçi Mesih’le birlikte Tanrı’da saklı bir yaşam sürmezse, Mesih’in içinde yaşadığı bir öğrenci olmak yerine sinir bozucu bir diktatöre dönüşmeye yatkındır. Birçoğumuz diktatörüz, insanlara ve toplantılara buyruk veririz. İsa bize hiçbir zaman bu biçimde buyruk vermez. Rabbimiz öğrencilikten ne zaman söz etse, önüne her zaman bir "EĞER," koydu ama asla buyurgan bir iddia koymadı — "Yapmalısın." Öğrencilik bir seçeneği beraberinde taşır.