EFENDİ’NİN BÜYÜK YARGI OTURUMU

Pavlus vaizlere de halka da, yani hepimize şu çağrıyı yöneltir, "Mesih’in yargı kürsüsü önüne çıkmalıyız." Burada ve şimdi Mesih’in bembeyaz ışığında yaşamayı öğrenirsen, son yargı Tanrı’nın sende yaptığı işten sevinç duymanı sağlayacaktır. Kendini sürekli Mesih’in yargı kürsüsüyle yüz yüze tut; şimdi bildiğin en kutsal şeyin ışığında yürü. Başka bir cana karşı zihindeki yanlış tutum, ne kadar kutsal olursan ol şeytanın ruhuyla sonuçlanır. Benliğe bağlı tek bir yargının sonu, içinde cehennemdir. Onu hemen ışığa sürükle ve şöyle de — "Tanrım, orada suçluydum." Bunu yapmazsan, katılık her yanına yayılır. Günahın cezası günahta pekişmektir. Günah için cezalandıran yalnız Tanrı değildir; günah günahkârda kendisini pekiştirir ve ücretini eksiksiz öder. Ne mücadele ne dua bazı şeyleri yapmayı bırakmanı sağlayabilir, günahın cezası ise giderek ona alışıp onun günah olduğunu bilmemendir. Kutsal Ruh’un içeri gelişinden başka hiçbir güç günahın doğasında bulunan sonuçları değiştiremez.

"Ama O ışıkta olduğu gibi biz de ışıkta yürürsek." Birçoğumuz için ışıkta yürümek başka biri için koyduğumuz ölçüte göre yürümek demektir. Bugünün en ölümcül Ferisiliği ikiyüzlülük değil, farkında olunmayan gerçek dışılıktır.