KURBANIN SEVİNCİ

Tanrı’nın Ruhu Tanrı’nın sevgisini yüreklerimize döktüğünde, kendimizi bilinçli olarak İsa Mesih’in başka insanlara yönelik ilgileriyle özdeşleştirmeye başlarız, İsa Mesih var olan her tür insanla ilgilenir. Hristiyan işinde yakınlıklarımız tarafından yönlendirilmeye hakkımız yoktur; bu İsa Mesih’le ilişkimizin en büyük sınavlarından biridir. Kurbanın sevinci, Dostum uğruna canımı vermemdir, onu fırlatıp atmam değil, yaşamımı bilinçli olarak O’nun başka insanlara yönelik ilgileri için ortaya koymam ve bunu bir dava uğruna yapmamamdır. Pavlus kendisini yalnızca bir amaç için harcadı — insanları İsa Mesih’e kazanmak için. Pavlus insanları her zaman İsa’ya çekti, asla kendisine değil. "Bütün insanlara her şey oldum, her yolla bazılarını kurtarabileyim." Bir insan Tanrı’yla yalnız başına kutsal bir yaşam geliştirmesi gerektiğini söylediğinde, insan kardeşlerine artık hiçbir yararı yoktur: kendisini sıradan insanlardan uzağa, bir kaidenin üzerine koyar. Pavlus sakramental bir kişilik oldu; nereye gitse, İsa Mesih onun yaşamını dilediğince kullandı. Birçoğumuz kendi amaçlarımızın peşindeyiz, ve İsa Mesih yaşamlarımızı dilediğince kullanamıyor. Kendimizi bütünüyle İsa’ya bırakmışsak, hizmet edeceğimiz kendimize ait hiçbir amacımız yoktur. Pavlus bir "paspas" olmayı, yaşamının itici gücü İsa’ya adanmışlık olduğu için hiç içerlemeden bildiğini söyledi. Biz adanmış olmaya yatkınız, İsa Mesih’e değil, bizi ruhsal olarak özgürleştiren şeylere adanmış olmaya yatkınız. Pavlus’un güdüsü bu değildi. "Kardeşlerim uğruna Mesih’ten lanetlenmiş olmayı dileyebilirdim" — çılgınca, ölçüsüzce — öyle mi? Bir insan âşıksa böyle konuşması abartı değildir, Pavlus da İsa Mesih’e âşıktır.