PLAATSVERVANGING

De moderne opvatting van de dood van Jezus is dat Hij uit medeleven voor onze zonden stierf. De nieuwtestamentische opvatting is dat Hij onze zonde niet door medeleven, maar door vereenzelviging droeg. Hij werd tot zonde gemaakt. Onze zonden worden wegens de dood van Jezus verwijderd, en de verklaring van Zijn dood is Zijn gehoorzaamheid aan Zijn Vader, niet Zijn medeleven met ons. Wij zijn voor God aanvaardbaar — niet omdat wij hebben gehoorzaamd of omdat wij hebben beloofd dingen op te geven, maar wegens de dood van Christus, en op geen andere wijze. Wij zeggen dat Jezus Christus kwam om het Vaderschap van God, Gods goedertierenheid, te openbaren; het Nieuwe Testament zegt dat Hij kwam om de zonde van de wereld weg te dragen. Zijn openbaring van de Vader is voor hen aan wie Hij als Redder is bekendgemaakt. Jezus Christus sprak tegenover de wereld nooit over Zichzelf als Iemand Die de Vader openbaarde, maar als een struikelblok (zie Johannes 15:22- 24). Johannes 14:9 werd tot Zijn discipelen gesproken.

Dat Christus voor mij stierf en ik daarom straffeloos vrijuit ga, wordt nergens in het Nieuwe Testament geleerd. Wat in het Nieuwe Testament wordt geleerd, is dat "Hij voor allen stierf" — niet: Hij stierf mijn dood — en dat ik door vereenzelviging met Zijn dood van zonde kan worden bevrijd en Zijn eigen gerechtigheid aan mij kan worden toegedeeld. De plaatsvervanging die in het Nieuwe Testament wordt geleerd is tweevoudig: "Hij heeft Hem Die geen zonde kende voor ons tot zonde gemaakt, opdat wij in Hem tot Gods gerechtigheid gemaakt zouden worden." Het is niet Christus voor mij tenzij ik vastbesloten ben Christus in mij gevormd te hebben.