DE WATEREN VAN BEVREDIGING VERSPREID
“Toch wilde hij het niet drinken, maar goot het uit voor de Heer.”
2 Samuël 23:16
Wat is onlangs voor u als water uit de put van Bethlehem geweest — liefde, vriendschap, geestelijke zegen? Dan neemt u het, met gevaar voor uw ziel, om uzelf te bevredigen. Als u dat doet, kunt u het niet voor de Heer uitgieten. U kunt nooit datgene aan God heiligen waarmee u ernaar verlangt uzelf te bevredigen. Als u uzelf met een zegen van God bevredigt, zal die zegen u verderven; u moet die offeren, die uitgieten, ermee doen wat het gezonde verstand een absurde verspilling noemt.
Hoe moet ik natuurlijke liefde of geestelijke zegen voor de Heer uitgieten? Slechts op één wijze: in de vastbeslotenheid van mijn denken. Er zijn bepaalde daden van andere mensen die iemand nooit zou kunnen aanvaarden als hij God niet kende, omdat het niet binnen menselijke macht ligt ze te vergelden. Maar zodra ik zeg: dit is te groot en te waardig voor mij, het is in het geheel niet voor een mens bestemd, ik moet het voor de Heer uitgieten, dan gieten deze dingen zich overal rondom in rivieren van levend water uit. Totdat ik deze dingen werkelijk voor de Heer uitgiet, brengen zij zowel degenen die ik liefheb als mijzelf in gevaar, omdat zij in begeerte zullen veranderen. Wij kunnen begerig zijn in dingen die niet gemeen en verachtelijk zijn. Liefde moet haar punt van gedaanteverandering bereiken waarin zij voor de Heer wordt uitgegoten.
Als u bitter en zuur bent geworden, komt dat doordat u, toen God u een zegen gaf, die zegen voor uzelf vastgreep; als u die daarentegen voor de Heer had uitgegoten, zou u de liefste mens buiten de hemel zijn geweest. Als u zegeningen altijd voor uzelf neemt en nooit leert iets voor de Heer uit te gieten, wordt de horizon van andere mensen door u niet verruimd.