DE BEDIENING VAN HET INNERLIJKE

Op grond van welk recht worden wij "een koninklijk priesterschap"? Op grond van het recht van de Verzoening. Zijn wij bereid onszelf vastberaden met rust te laten en uit te varen in het priesterlijke werk van het gebed? Het voortdurende innerlijke gewroet om te zien of wij zijn wat wij behoren te zijn, brengt een zelfgericht, ziekelijk soort christendom voort, niet het robuuste, eenvoudige leven van een kind van God. Totdat wij in de juiste verhouding tot God komen, is het een zaak van aan de huid van onze tanden blijven hangen[1], en zeggen wij: wat een wonderbare overwinning heb ik behaald. Daarin wijst niets op het wonder van de Verlossing. Vaar uit in het roekeloze geloof dat de Verlossing voltooid is; bekommer u vervolgens niet meer om uzelf, maar begin te doen wat Jezus Christus zei: bid voor de vriend die om middernacht tot u komt, bid voor de heiligen, bid voor alle mensen. Bid met het besef dat u alleen in Christus Jezus volmaakt bent, niet op deze grond: "O Heer, ik heb mijn best gedaan; hoor mij alstublieft."

Hoe lang zal het duren voordat God ons bevrijdt van de ziekelijke gewoonte over onszelf te denken? Wij moeten tot de dood ziek worden van onszelf, totdat niets wat God ons over onszelf kan zeggen ons nog verbaast. Wij kunnen de diepten van laagheid in onszelf niet aanraken. Er is slechts één plaats waar wij recht staan, en dat is in Christus Jezus. Wanneer wij daar zijn, moeten wij ons met alles wat wij waard zijn uitgieten in deze bediening van het innerlijke.

[1] De Engelse uitdrukking ‘hanging on by the skin of our teeth’ betekent dat men zich ternauwernood staande houdt. De ongewone letterlijke vertaling behoudt Chambers’ concrete beeld van de ‘huid’ van de tanden.