DENK NU NIET, NEEM DE WEG
“En Petrus... wandelde op het water om naar Jezus te gaan. Maar toen hij de onstuimige wind zag, werd hij bevreesd.”
Mattheüs 14:29-30
De wind was daadwerkelijk onstuimig, de golven waren daadwerkelijk hoog, maar aanvankelijk zag Petrus ze niet. Hij rekende er niet mee, hij herkende eenvoudig zijn Heer en stapte in de herkenning van Hem uit, en wandelde op het water. Daarna begon hij met de daadwerkelijke dingen rekening te houden, en omlaag ging hij onmiddellijk. Waarom kon Onze Heer hem niet in staat stellen zowel op de bodem onder de golven als erbovenop te wandelen? Geen van beide kon anders gebeuren dan door het herkennen van de Heer Jezus[1].
Bij sommige dingen stappen wij regelrecht op God uit, dan komt zelfoverweging binnen en gaan wij onderuit. Als u uw Heer blijft herkennen, hebt u niets te zoeken bij de vraag waar Hij uw omstandigheden construeert. De daadwerkelijke dingen zijn er, maar zodra u ernaar kijkt wordt u overweldigd, u kunt Jezus niet herkennen, en de berisping komt: "Waarom hebt u getwijfeld?" Laat de daadwerkelijke omstandigheden zijn wat zij mogen, blijf Jezus herkennen, blijf volkomen op Hem vertrouwen.
Als u één seconde redetwist wanneer God gesproken heeft, is het voorbij. Nooit beginnen te zeggen — "Wel, ik vraag me af of Hij wel sprak?" Wees onmiddellijk roekeloos, werp het allemaal op Hem uit. U weet niet wanneer Zijn stem zal komen, maar telkens wanneer het besef van God op de zwakste denkbare wijze komt, geef u dan roekeloos teugelloos over. Alleen door teugelloze overgave herkent u Hem. Alleen door roekeloosheid zult u Zijn stem duidelijker gewaarworden.