DE GEWOONTE VAN RIJKDOM

Wij worden door de beloften deelgenoten van de goddelijke natuur; vervolgens moeten wij door gewoonten de goddelijke natuur in onze menselijke natuur "manipuleren". De eerste gewoonte die gevormd moet worden, is de gewoonte de voorziening die God heeft getroffen te beseffen. "O, ik kan mij dat niet veroorloven", zeggen wij — een van de ergste leugens ligt in die uitdrukking verscholen. Het getuigt in het natuurlijke gebied van onbeheersbaar slechte smaak over geld te spreken, en geestelijk is dat eveneens zo; toch spreken wij alsof onze hemelse Vader ons met één shilling heeft afgescheept! Wij beschouwen het als een teken van echte bescheidenheid aan het eind van de dag te zeggen: "Ach, ik ben er maar net doorheen gekomen, en het was een hevige worsteling." En heel de almachtige God is in de Heer Jezus de onze! Hij zal het laatste zandkorreltje en de verste ster belasten om ons te zegenen als wij Hem gehoorzamen. Wat doet het ertoe als de uiterlijke omstandigheden hard zijn? Waarom zouden zij het niet zijn! Als wij toegeven aan zelfmedelijden en ons de weelde van ellende veroorloven, verbannen wij Gods rijkdommen uit ons eigen leven en verhinderen wij anderen Zijn voorziening binnen te gaan. Geen zonde is erger dan de zonde van zelfmedelijden, want zij wist God uit en plaatst het eigenbelang op de troon. Zij opent onze mond om gemor uit te spuwen, en ons leven wordt tot begerige geestelijke sponzen; er is niets lieflijks of edelmoedigs aan.

Wanneer God tevreden met ons begint te worden, zal Hij alles wat van de natuur van fictieve rijkdom is, verarmen, totdat wij leren dat al onze frisse bronnen in Hem zijn. Als de majesteit en de genade en de kracht van God niet in ons geopenbaard worden (niet voor ons bewustzijn), dan zal God ons aansprakelijk stellen. "God is in staat om alle genade overvloedig te maken", leer dan Gods genade kwistig aan anderen te schenken. Laat u afstempelen met Gods natuur, en Zijn zegen zal voortdurend door u heen komen.