MAAK ER EEN GEWOONTE VAN GEEN GEWOONTEN TE HEBBEN
“Want als deze dingen de uwe zijn en overvloedig aanwezig zijn, maken zij u niet ledig of onvruchtbaar.”
2 Petrus 1:8 (RV)
Wanneer wij een gewoonte beginnen te vormen, zijn wij ons daarvan bewust. Er zijn tijden waarin wij ons ervan bewust zijn deugdzaam, geduldig en godvruchtig te worden, maar dat is slechts een fase. Als wij daar ophouden, krijgen wij de parmantige tred van de geestelijke pedant. Het juiste wat met gewoonten moet gebeuren, is dat zij in het leven van de Heer verdwijnen, totdat iedere gewoonte zo geoefend is dat er in het geheel geen bewuste gewoonte meer bestaat. Ons geestelijke leven lost voortdurend op in zelfonderzoek omdat er hoedanigheden zijn die wij nog niet hebben toegevoegd. Uiteindelijk moet de verhouding volkomen eenvoudig zijn.
Uw god kan uw kleine christelijke gewoonte zijn: de gewoonte op vastgestelde tijden te bidden, of de gewoonte de Bijbel te lezen. Let erop hoe uw Vader die tijden zal verstoren als u uw gewoonte begint te aanbidden in plaats van datgene waarvan de gewoonte een beeld is: "Ik kan dat nu niet doen, ik ben aan het bidden; dit is mijn uur met God." Nee, het is uw uur met uw gewoonte. Er ontbreekt een hoedanigheid in u. Erken het gebrek en zoek vervolgens de gelegenheid uzelf te oefenen langs de lijn van de hoedanigheid die moet worden toegevoegd.
Liefde betekent dat er geen zichtbare gewoonte is, u bent op de plek gekomen waar de gewoonte verloren is, en door oefening doet u het ding onbewust. Als u bewust heilig bent, zijn er bepaalde dingen die u zich voorstelt niet te kunnen doen, bepaalde relaties waarin u verre van eenvoudig bent; dat betekent dat er iets aan toegevoegd moet worden. Het enige bovennatuurlijke leven is het leven dat de Heer Jezus leefde, en Hij was overal thuis met God. Is er ergens waar u niet thuis bent bij God? Laat God in die bepaalde omstandigheid doordringen totdat u Hem wint, en het leven wordt het eenvoudige leven van een kind.