DIE GRENZEN VAN WANTROUWEN

Jezus berispt de discipelen niet, hun geloof was echt, maar het was verstoord; het was niet werkzaam in werkelijke dingen. De discipelen waren verstrooid naar hun eigen belangen, levend voor belangen die nooit in Jezus Christus waren. Nadat wij in de heiliging volmaakt tot God in verhouding zijn gebracht, moet ons geloof in werkelijkheden worden uitgewerkt. Wij zullen niet in werk worden verstrooid, maar in innerlijke verlatenheden, en ertoe worden gebracht te weten wat innerlijk dood-zijn voor Gods zegeningen betekent. Zijn wij hiertoe bereid? Het is niet dat wij het kiezen, maar dat God onze omstandigheden zo construeert dat wij daar gebracht worden. Totdat wij die ervaring hebben meegemaakt, wordt ons geloof gestut door gevoelens en door zegeningen. Wanneer wij daar eenmaal zijn, kunnen wij, ongeacht waar God ons plaatst of wat de innerlijke verlatenheden zijn, God prijzen dat alles goed is. Dat is geloof dat in werkelijkheden wordt uitgewerkt.

"... en Mij alleen zult laten." Hebben wij Jezus alleen gelaten doordat Zijn voorzienigheid ons verstrooide? Omdat wij God niet in onze omstandigheden zien? Duisternis komt door de soevereiniteit van God. Zijn wij bereid God met ons te laten doen wat Hem behaagt — bereid van bewuste zegeningen gescheiden te worden? Zolang Jezus Christus geen Heer is, dienen wij allen onze eigen doeleinden; ons geloof is werkelijk, maar nog niet duurzaam. God heeft nooit haast; als wij wachten, zullen wij zien dat God ons erop wijst dat wij niet in Hemzelf, maar alleen in Zijn zegeningen geïnteresseerd zijn geweest. Het besef van Gods zegen is elementair.

"Wees moedig, ik heb de wereld overwonnen". Geestelijke moed is wat wij nodig hebben.