HARTELIJKHEID VERSUS HARTELOOSHEID TEGENOVER ANDEREN

Hebben wij meer argument nodig dan dit om voorbidders te worden: dat Christus "altijd leeft om voorbede te doen" en dat de Heilige Geest "voorbede doet voor de heiligen"? Leven wij in zo'n levende verhouding tot onze medemensen dat wij het werk van de voorbede verrichten als kinderen van God die door de Geest onderwezen zijn? Begin bij de omstandigheden waarin wij verkeren — ons huis, ons bedrijf, ons land, de huidige crisis zoals die ons en anderen raakt — verpletteren deze dingen ons? Jagen zij ons uit de tegenwoordigheid van God en laten zij ons geen tijd voor aanbidding over? Laten wij dan een halt toeroepen en zo'n levende band met God aangaan dat onze relatie met anderen kan worden gehandhaafd op de lijn van voorbede waardoor God Zijn wonderen verricht.

Pas ervoor op God voorbij te streven juist door uw verlangen Zijn wil te doen. Wij lopen Hem vooruit in duizend-en-één activiteiten; daardoor raken wij zo belast met personen en moeilijkheden dat wij God niet aanbidden en geen voorbede doen. Als de last en de druk eenmaal over ons komen terwijl wij niet in de aanbiddende houding zijn, zal dit niet alleen hardheid tegenover God voortbrengen, maar ook wanhoop in onze eigen ziel. God brengt ons voortdurend in aanraking met mensen voor wie wij geen affiniteit hebben; als wij God niet aanbidden, is het heel natuurlijk hen harteloos te behandelen, hun een tekst toe te steken als de stoot van een speer, of hen met een afgeratelde raad van God achter te laten en weg te gaan. Een harteloze christen moet een verschrikkelijk verdriet voor Onze Heer zijn.

Zijn wij in de directe lijn van de voorbede van onze Heer en van de Heilige Geest?