DE WEG VAN ABRAHAM IN HET GELOOF

In het Oude Testament bleek de persoonlijke verhouding tot God in afscheiding, en dit wordt in het leven van Abraham gesymboliseerd door zijn afscheiding van zijn land en van zijn vrienden en verwanten. Tegenwoordig is de afscheiding meer een verstandelijke en morele afscheiding van de manier waarop degenen die ons het dierbaarst zijn, naar de dingen kijken, dat wil zeggen, als zij geen persoonlijke verhouding met God hebben. Jezus Christus benadrukte dit (zie Lukas 14:26).

Geloof weet nooit waarheen het wordt geleid, maar het heeft Degene lief Die leidt en kent Hem. Het is een leven van Geloof, niet van verstand en redenering, maar een leven van het kennen van Wie ons doet "gaan". De wortel van geloof is de kennis van een Persoon, en een van de grootste strikken is het denkbeeld dat God ons zeker tot succes zal leiden.

De laatste fase in het geloofsleven is het bereiken van karakter. Er zijn vele voorbijgaande gedaanteveranderingen van het karakter; wanneer wij bidden, voelen wij Gods zegen ons omhullen en zijn wij voor dat ogenblik veranderd, daarna keren wij terug naar de gewone dagen en wegen en verdwijnt de heerlijkheid. Het geloofsleven is geen leven van opstijgen met vleugels, maar een leven van wandelen en niet bezwijken. Het is geen kwestie van heiliging, maar van iets dat oneindig veel verder gaat dan heiliging: geloof dat beproefd en bewezen is en de toets heeft doorstaan. Abraham is geen type van heiliging, maar een type van het geloofsleven, van beproefd geloof dat op een werkelijke God is gebouwd. "Abraham geloofde God."