AANBIDDING
“En hij sloeg zijn tent op, met Bethel ten westen en Ai ten oosten; daar bouwde hij een altaar.”
Genesis 12:8
Aanbidding betekent dat u God het beste teruggeeft wat Hij u gegeven heeft. Let goed op wat u doet met het beste dat u bezit. Telkens wanneer u een zegen van God ontvangt, geef die als liefdesgave aan Hem terug. Neem de tijd om voor Gods aangezicht te mediteren en bied Hem de zegen terug aan in een welbewuste daad van aanbidding. Als u iets voor uzelf oppot, zal het geestelijk droogrot worden, zoals het manna toen het werd bewaard. God zal u nooit toestaan iets geestelijks voor uzelf te houden; het moet aan Hem worden teruggegeven, opdat Hij het tot een zegen voor anderen kan maken.
Bethel is het symbool van gemeenschap met God; Ai is het symbool van de wereld. Abraham sloeg zijn tent tussen beide plaatsen op. De maatstaf voor de waarde van onze openbare werkzaamheid voor God is de diepe gemeenschap die wij in het verborgene met Hem hebben. Haast is altijd verkeerd; er is altijd ruimschoots tijd om God te aanbidden. Stille dagen met God kunnen een valstrik worden. Wij moeten onze tenten zo opslaan dat wij altijd stille tijden met God hebben, hoe rumoerig onze tijden met de wereld ook mogen zijn. In het geestelijke leven zijn er geen drie afzonderlijke stadia - aanbidding, wachten en werken. Sommigen van ons bewegen zich met sprongen als geestelijke kikkers: wij springen van aanbidding naar wachten en van wachten naar werken. Gods bedoeling is dat deze drie samengaan. In het leven van Onze Heer gingen zij altijd samen. Hij was zonder haast en zonder rust. Dit is een discipline; wij kunnen haar niet in één keer verwerven.